என்ன விந்தை?

ஒன்றும் அறியா சிறு புழுவை

பள்ளி என்னும் கூட்டில் வைத்து

நல்லவை பல கற்று கொடுத்து 

வண்ண சிறகுகள் அளித்து 

வானில் பற என்று அனுப்பிவைத்தால்

மீண்டும் கூட்டில் புகவே ஏங்குகின்றன

வண்ணத்துப்பூச்சிகள்.

திவ்யா

ஆகிவிட்டது விளையட்டாய் முன்று ஆண்டுகள்

என்னவளை கண்டு - தினம் ஒரு பேச்சு,வாரத்திற்கு

ஒரு பேச்சு, மாதத்திற்கு ஒரு பேச்சு, வருடத்திற்கு ஒரு

பேச்சு என்று இப்போது பேச்சு என்பதே இல்லாமல் போச்சு

நீயாவது கூப்பிட கூடாதா? என்று ஆதங்கபடுபவளின் 

அலைபேசி இப்போதெல்லாம் அணைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளது 

அழைத்தாலே ஆங்கிலத்தில் உரையாற்றும் அந்த பெண்ணின் குரல்

அவளுக்கு தெரியுமா? உன் குரல் கேட்க என் காத்து மடல் இருக்கும் தவம் இல்லை உன் எண்ணை அடித்தே தேய்ந்துபோன என் விரல்களின் வேதனை

நீயே கூப்பிட்டு விடடி - இல்லை நீ என்னை அடுத்து பார்க்க போகும் 

இடமாக இருக்கும் ஏர்வாடி.

என் தோழியை நினைத்து எழுதியது.

தங்கை

வியந்தேனடி உன்னை கண்டு

அன்பே அரவனைகையில் அன்னையாகிறாய்

தட்டி கொடுத்து பாராட்டுகையில் தந்தையாகிறாய்

விட்டு கொடுத்து  போகையில் தமக்கையாகிறாய்

முட்டி கொண்டு நிற்கையில்  தங்கையாகிறாய்

தோள் சாய்கையில் தோழியாகிறாய்

இன்னும் எத்தனை பரிமாணங்கள் தான் உள்ளது

உன்னிடம்? இது மட்டுமா ?

தண்டனைக்கு தான் முதல் என்பாய்

மற்றவை தமக்கை முதல் என்பாய்

உண்மை உரைக்கிறேன் வயதில் மட்டும்

தானடி நான் உன்னை விட பெரியவள்

மனதிலும், குணத்திலும் என்னை விட

பெரியவள் நீயே

 

 

தாய்

இறைவா நின் கருணையை
என்னவென்பது இந்த பேதையை
காக்க மறு உருக்கொண்டு வந்தாயோ
என் தாயாய்.